Türkiye’de doktor olmak bu kadar ayağa düşmemişti!..

İstanbul Üniversitesi, 3 Temmuz Cuma günü Türkiye Cumhuriyeti Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan’a Medeniyetler İttifakı’na yaptığı katkılardan dolayı siyaset bilimi alanında fahri doktora unvanı verdi. Törenin yapılması için okulda fazla kişinin olmadığı üniversitenin kapanış günü seçildi ve başbakanın üniversiteye gelişi bir gün öncesine kadar gizli tutuldu. Erdoğan’a fahri doktora belgesini, üniversite rektörlüğüne atanması için uğraş verdiği aile doktoru Prof. Dr. Yunus Söylet ve Siyasal Bilgiler Fakültesi’nin “solcu” dekanı Prof. Dr. Naz Çavuşoğlu birlikte verdi.

Prof. Dr. Yunus Söylet diyet ödemektedir. On yıldan daha fazla bir zamandır giremediği İstanbul Üniversitesi’ne arka kapıdan girerek olsa da doktora verilmesi Erdoğan’ı müteşekkir bırakmaya yetmiştir.

Prof. Söylet görevini yapmaktadır; peki, İstanbul Üniversitesi senatosu ne yapmaktadır? Niye onurlu birkaç akademisyen bu oyuna çomak sokmamaktadır?

Dekan Prof. Dr. Naz Çavuşoğlu’nun, “medeniyetler ittifakının evrensel insan hakları ve demokratik değerler temelinde çoğulcu, özgür ve eşitlikçi, sosyal adaletçi bir toplumsal düzenin varlığını hedefleyen bir proje” olarak görülmesi gerektiğini belirtmesi ve sonrasında Tayyip Erdoğan’a fahri doktora belgesini vermesi üniversitelerimizin büyük bir saldırıyla karşı karşıya olduğunun kanıtıdır. Özgürlük, eşitlik, sosyal adalet gibi kavramlarla en son anılacak isim olan Tayyip Erdoğan’ın ülkemizin en büyük üniversitesi tarafından “onurlandırılması” üniversitelerimizin tüm bileşenlerine karşı yapılmış büyük bir hakarettir.

Kendi deyimiyle öfke ve belagat uzmanı Dr. Erdoğan, Prof. Dr. Naz Çavuşoğlu’nun övgü dolu konuşmasından sonra kürsüye çıkıp cumhuriyet düşüncesine dair sövgü dolu bir konuşma yaptı. Ona göre Osmanlı Medeniyeti’nde farklılıklar zenginlikti. Cumhuriyet döneminde ise farklılıklar yokedilmiş, insanları birbirine bağlayan kardeşlik bağları zayıflatılmıştı. Osmanlı devrinden bahsedince hızını alamayan Erdoğan, İstanbul Üniversitesi’nin cumhuriyetin ilk üniversitesi olduğunu unutup, 1453′teki fetihten sonra üniversitenin temellerinin atıldığını iddia edip Osmanlı Devleti’nin bilimsel dünyaya yaptığı “önemli katkıları” anlattığında ise salonda alkış fırtınası koptu.

İstanbul Üniversitesi aydınlanmacı, yurtsever, kamucu değerlerin hâkim olduğu, Türkiye’nin en büyük üniversitesidir. Erdoğan ise Türkiye toplumunun gericileşmesinde en önemli pay sahiplerinden biridir. Doktora konusu olan “Medeniyetler İttifakı” bilindiği gibi zaten bir ABD projesidir. Ayrıca ülkemizin bütün işletmelerini özelleştirip uluslararası tekellere hizmette sınır tanımayan da Türkiye’yi pazarlamakla mükellef olduğunu arsızca söyleyen de Tayyip Erdoğan’dır.

Prof. Söylet ve ekibine, Tayyip Erdoğan’a konuşma yaptıkları kürsünün Cahit Arf’ın, Ümit Doğanay’ın, Server Tanilli’nin, Cavit Orhan Tütengil’in kürsüsü olduğunu hatırlatmak istiyoruz. Cumhuriyetin ilk üniversitesi olan İstanbul Üniversitesi’ni; cumhuriyet düşmanı fikirlere malzeme yapmaya çalışan kim olursa olsun buna izin vermeyeceğimizi ilan ediyoruz. İstanbul Üniversitesi’nin aydınlanmacı, yurtsever, kamucu değerlerini ayaklar altına almaya çalışanlara karşı üniversitenin gerçek sahiplerini ülkelerine ve okullarına sahip çıkarak gericiliğe, emperyalizme ve piyasacılığa karşı güçlü bir duvar örmeye çağırıyoruz.

Üniversite Konseyleri Derneği

Mekke’ye de Medine’ye de, KESİNLİKLE, giremez.

Neden mi?

Şeriat kanunlarına göre, Fethullah hoca ŞEYH statüsüne soyunduğundan ve müritleri olduğundan, Suudi Arabistan sınırları içerisinde ele geçirilirse, hemen katledilir.

Çünkü; İslamiyette şeriatta ve Kuran’da şeyhlere ve / veya tarikat liderlerine yer yoktur.

Özetle, Allah ile kul arasina kimse giremez!!

Hıncal Uluç ve Engin Ardıç’ın ‘Atatürk’ polemiği / Sabah Gazetesi yazarı Engin Ardıç “Atatürk’ün Pasaportu Var Mıydı?” yazısıyla o dönem yapılanları kendi gözünden anlattı. Hıncal Uluç da bu yazı üzerine Engin Ardıç’a ağır bir yazı ile karşılık verdi.

Cumartesi günü Sabah’ta yayınlanan Engin Ardıç’ın yazısı;

ATATÜRK’ÜN PASAPORTU VAR MIYDI?

Atatürk’ün yurt dışına hiç çıkmadığını hep biliriz… Bu, büyük bir erdem olarak pazarlanmıştır: Kendisi hiçbir yere gitmeden herkesi ayağına getirmiş!

Herkes dedikleri, İran şahı ve İsveç kralı gibi “kıyıdan köşeden” adamlar, bir de İngiliz kralı Edward tabii… Yanında da Mrs Simpson… Ama o da aşkı uğruna kısa bir süre sonra tacı tahtı bırakacağından, bu gezinin bir yararı olmamış.
Olamazdı da… İngiliz kralı ya da kraliçesi “hüküm sürer ama idare etmez” … Meclise izinsiz giremediği, seçimlerde oy kullanamadığı gibi, dış politikaya da karışamaz!

Bunun dışında kim gelmiş Türkiye’ye? Hitler mi, Stalin mi, Mussolini mi, Roosevelt mi, Hirohito mu? Hiçbiri.
Keşke İspanyol başkanları Alcala Zamora ya da Manuel Azana gelselerdi de, “asi generallere” karşı İspanyol Cumhuriyeti’ne sahip çıkma onuruna kavuşsaydık yahu…

Ama niçin geleceklerdi? Türkiye önemli bir ülke değildi ki, kendi kabuğuna çekilmiş, yaralarını sarmaya ve Batılılaşma girişimini temele indirmeye çalışan, “dünya sahnesinin önünden çekilmiş” bir ülkeydi… Her türlü Osmanlı mirasını da reddettiği için (borçların bir kısmı hariç!), “beni kendi halime bırakın, karışmayın, bulaşmayın” der gibiydi dünyaya…

Atatürk’ün yurt dışına hiç çıkmamış olması niçin büyük bir başarı olarak değerlendirilmiştir?
“Kendi kabuğuna çekilmek, kendi yağıyla kavrulmak” erdem sayıldığı için!
Bu da memur zihniyeti değilse, memur zihniyeti başka nasıl olur acaba?
Ve de Atatürk’ün bazı Anadolu kasabalarını dolaşmış olması niçin büyük birer olay gibi pazarlanmıştır? Hele İstanbul’a her gelişi niçin “tarihi gün” sayılmıştır?
Yani tasavvur edebiliyor musunuz, Hitler’in Stuttgart’a gelişi bayramı, Mussolini’nin Venedik gezisi şenlikleri, Stalin’in Odessa’yı ziyaretinin bilmemkaçıncı yıldönümü kutlamaları… Var mı böyle bir yağcılık?
Toplum o kadar “donuk”, ulaşım o kadar yetersiz durumdaydı ki, bir yerden bir yere gitmek başlıbaşına heyecan verici, serüven gibi bir şeydi o dönemde…

Keşke bu gibi çarçur gezilerle övüneceğimize, “Atatürk’ün uçağa binip Atina’ya gitmesi ve eski düşmanlarını kucaklaması, Atatürk’ün Cenevre’de yaptığı ünlü Milletler Cemiyeti konuşması, Atatürk’ün tarihi Beyaz Saray ziyareti, Atatürk’ün meşhur Moskova gezisi, Atatürk’ün unutulmaz Paris barış görüşmeleri” gibi hatıralar kalsaydı… Ayıp mı olurdu, günah mı?
Belki o zaman cumhurbaşkanlarımızın ya da başbakanlarımızın dış gezileri de memurlarımıza ve memur ruhlularımıza küfür gibi gelmezdi!…

Atatürk hiç yurt dışına çıkmadı dedik, bu hem doğrudur hem yanlış…
Atatürk yurt dışına çıkmadı ama, Mustafa Kemal çıktı!
Libya’ya gitti çarpışmaya ama orası yurt dışı sayılmıyordu… Bunun dışında Sofya’ya, Berlin’e ve batı cephesine de gitti görevli olarak, Viyana üzerinden Karlsbad’a da gitti (Karlovy Vary) sağlık nedenleriyle…
Ama o zamanlar bir “imparatorluk subayıydı” ..
Hani şu nefret kustukları Osmanlı İmparatorluğu vardı ya, onun ordusunda subaydı.
1919 yılında ordudan istifa edene kadar bir Osmanlı subayıydı.
Hadi kim hayır diyecekse desin de alnını karışlayayım!

Hıncal Uluç’un Engin Ardıç’a yanıtı

ATATÜRK’E DİL UZATANLARA…

Önce biri hafta sonu hiç yüzü kızarmadan saldırdı gene, “Atatürk’ün pasaportu var mıydı” diye.. ..
Ve çizdiği Atatürk portresine bakar mısınız?.. “Vizyonsuz.. Memur zihniyetli biri..”
Utanmazlığın ölçüsüne bakar mısınız?..
Yıkılmış, tükenmiş, bitmiş, işgal edilmiş Osmanlı’nın küllerinden, Avrupa’nın “Hasta Adam” dediği Türkiye’den, modern bir batı cumhuriyeti yaratan adam için çizilen tabloya, aşağılamaya bakar mısınız?..
“Memur zihniyetli, vizyonsuz!..”

Bu korkunç kafaya, bu örümcek düşünceye yanıtı, ayni günün gecesi, Rus Kızıl Ordu Korosu muhteşem bir yanıt verdi, tesadüfe bakın bu defa, TİM’de.. Ben ordayım üç kardeşimle, Öcal Serpil ve Kemal’le..
Salon son koltuğuna kadar tıklım tıklım doluydu ve herkes, Atatürk’ün neler yaptığını anlatan Kızıl Ordu korosuna hem de nasıl coşkuyla eşlik ediyordu…

“Bir hızla kötülüğü geriliği boğarız,
Karanlığın üstüne güneş gibi doğarız.
Türk’üz bütün başlardan üstün olan başlarız;
Tarihten önce vardık, tarihten sonra varız.”
Türk’üz Cumhuriyet’in göğsümüz tunç siperi,
Türk’e durmak yaraşmaz, Türk önde Türk ileri.”
“Karanlığın üstüne güneş gibi doğmak” nedir bilir misin sen, karanlık adam?..
O senin memur zihniyetli, vizyonsuz dediğin adam, o yıllarda yepyeni bir devlet, çağdaş, bir cumhuriyet kuruyordu, bir ulusun kaderini değiştiriyor, dünyaya, hele de Müslüman dünyaya örnek oluyordu, öğretmediler mi sana?..
O vizyonsuz, o “Memur zihniyetli” dediğin adamın dünyadaki itibarını, saygınlığını bilir misin?..

Efendim “Kimse gelip gitmemiş Türkiye’ye Atatürk zamanında..”
İngiltere Kralı gelmiş ama, o sayılmazmış.. Çünkü adamın zaten yetkisi yokmuş..
Birleşik Krallık kralının ülkemize, Atatürk’e gelişini bir formalite sanıyor.. Peki o zaman “Pasaportlu” Abdullah Gül’ün iki günde bir yurt dışına gitmesi, bu ülkede devlet başkanları ağırlaması ne?.. Atatürk’e gelen İran Şahı adam değil de, Gül bugün İran’da ne arıyor peki?..

Adamın, Atatürk’e saldırma gözlerini öyle karartmış ki, ne dediğini bilmiyor, çelişkiler içinde..
İngiltere Kralı, İran Şahı, gelmemeliymiş de, kim gelmeliymiş?..
Hitler, Mussolini, Stalin… Verdiği örneklere bakar mısınız?.. Hafazanallah.. Bunlardan biri gelmiş olsaydı kazara, bugün kimbilir neler yazardı, düşünebiliyor musunuz?.

İngiliz Kralı yetkisiz.. Peki yetkilisi, hem de azılı Türk düşmanı Lloyd George ne dedi, hem de Birleşik Krallık Millet Meclisinde..
“Arkadaşlar, yüzyıllar nadir olarak dahi yetiştirir. Şu talihsizliğimize bakın ki o büyük dahi çağımızda Türk Milleti’ne nasip oldu. Mustafa Kemâl’in dehasına karşı elden ne gelirdi.”

Atatürk uçağına atlayıp Yunanistan’a gitmemişmiş.. Venizelos’la kucaklaşmamış.. Ama Venizelos yenildiği düşmanı Atatürk’ü 1934 yılında Nobel Barış Ödülüne aday göstermiş.. Nasıl olmuş bu peki?.. Vizyonsuz, memur zihniyetli, içine kapanık adamdan başkasını bulamamış mı, Yunan Lideri, “Dünya barışına en hizmet eden kişi” diye seçecek?..
Atatürk Mussolini’ye gitmemiş. O da Türkiye’ye gelmemiş.. Ama Atatürk’ün süvarileri İtalya’ya gidip, zamanın en büyük binicilik kupasını, hem de Mussolini’nin adını taşıyanını Türkiye’ye getirmişler.. Bu müthiş spor hamlesinin ne manaya geldiğini bilir misin sen?.. O vizyonsuz, memur zihniyetli adamın, o sıralar nasıl bir Türkiye kurmakla meşgul olduğunu anlayabilir misin, bu örnekten yola çıkıp?.. Aklın erer mi?.
Erer.. Bal gibi erer de işine gelmez söylemek… Sen ve senden yüz bulup hemen ertesi gün Atatürk’e saldıran yamağın da bilir bunları, çok iyi..

Kilitleyin bilgisayarınızı gene de, size yağan e-mailler geri dönsün tamam mı?.. Yüreğiniz o kadar..
Bakın, bugün bu köşede, 20′inci Yüzyılın en önemli adamlarının Atatürk hakkında söylediklerinden bir derleme seçtim sizin için.. Okuyun, iyi okuyun ve iki günde bir saldırdığınız, sövdüğünüz, dalga geçtiğiniz Mustafa Kemal Atatürk’ün nasıl bir devlet adamı, nasıl bir deha, Türkiye için nasıl bir şans olduğunu iyi öğrenin..

Ne yazık ki, sizin için de büyük şans oldu Atatürk!.
O olmasaydı, bugün bu köşelere oturup bu saçmaları bu kadar özgür yazma imkânınız olur muydu?

Rıfat ILGAZ

Konuyu Şöyle açalım: bir gelir vergisi ve kurumlar vergisi mükellefi isterse vergisini devlete vermez bu vergiyi bünyesinde gıda bankacılığı bulunan derneklere isterse %100 ünü verebilir. Peki, bu dernekler hangileri?

Biliyorsunuz Emniyet bünyesinde bir dernekler masası vardır derneklere izini bunlar verir, yani dernekler içişleri bakanlığı tarafından onaylanılarak kurulur, emniyet müdürlüğü de bunu denetler. Önce tarikatlara bağlı olan derneklere bünyelerinde
gıda bankacılığı kurma izni verildi. Tabi bu dernekleri içişleri bakanlığı izin vererek oldu. Bunlar hangileri?

DENİZ FENERİ DERNEĞİ, KİMSE YOKMU YARDIMLAŞMA VE DAYANIŞMA DERNEĞİ, KEPEZ DENİZYILDIZI SOSYAL YARDIMLAŞMA DERNEĞİ(bu dernek Emine Erdoğan tarafından 17.Nisan 2005 de açıldı)
Şimdi bu dernekler vergi mükellefine gidiyor esnaf arkadaşımıza 100 milyar vergi çıkmış ona diyor ki arkadaş bu vergiyi devlete verme, ben senin vergini hallederim. Ben sana 100 milyarlık dernek adına bağış yapılmış gibi kömür, erzak temizlik maddesi faturası vereyim, Sen bunu götür maliyeye ver, vergini ödemiş olursun.

Devletle sorunun biter. Sonra bana 100 milyarın 50 milyarını ver diğer 50sende kalsın diğer 50 ile de ben kömür, temizlik mad.
gıda maddesi alacağım onu da valiliklere kaymakamlıklara vereceğim.

Bunlar fakir ve ihtiyaç sahiplerine dağıtılacak. Böylelikle sende kalan 50 milyar senin karın ayrıca bana verdiğin 50 milyarda fakirlere dağıtılacak buda senin zekâtın. HADİ SAYEMDE CENNETE DE GİDECEKSİN. Diyor ve mükellefi kandırıyor.
Daha sonra mükelleften aldığı 50 milyarın bir kısmıyla dağıtılacak malzemeleri alıyor valiliklere teslim ediyor bu işin hesabı kitabı belirsiz. Malzemeler fakirleştirilmiş halka dağıtılıyor, halk da bunlara oy verip iktidara getiriyor. Şimdi bu vurguna vergilerimizin çalınmasına dur deme zamanıdır.

KİLER, ÜLKER VE YANDAŞLAR BU İŞLERDEN ZENGİN OLMAKTADIR. Bu yasa derhal iptal ettirilmelidir. Bu şakide toplanan para ne kadar, beraber hesaplayalım:

TÜRKİYENİN VERGİ GELİRLERİ 650 MİLYAR DOLAR. Tarikatlar-cemaatler AKP yandaşları bu iş için uğraşıyor bu işte %15 başarı sağlasalar 95 milyar dolar yapar bu çok iyimser bir tahmin

Aynı vergi mükellefi bir okul veya hastane yaptırsa bunun fiyatı ne olursa olsun sadece 5 milyarını vergisinden düşebiliyor. Mehmetçik vakfına, eğitim kurumlarına, çocuk esirgeme kurumu, kızılaya yardım yapsa verginin sadece 5milyarını kurtarıyor.
İşte sevgili dostlar bunlar devleti soymakta, bizim fitremizi zekâtımızı çalmaktalar.

Serhat ÖKMEN

Ketenci ailesi diğer kızları Şehriban’ı ise, 2007 yılında, şimdilerde Deniz Feneri davası ile yıldızı parlayan Kanal 7′nin patronu Zekeriya Karaman’ın oğlu Habib ile evlendirdi.

Medya, Başbakan Erdoğan ile Zekeriya Karaman arasındaki bağı, bu dolaylı akrabalık ilişkisiyle kısıtlı ele alıyor. Bundan cesaret alan Erdoğan da, ‘ Milletten Deniz Feneri numarası ile tırtıklanan paralarla Kanal 7 kurulmuşsa ve başında Zekeriya Karaman varsa, Ankara temsilciliğini yıllarca Zahid Akman yapmışsa bana ne? ‘ havalarında.

Ama acaba Erdoğan ile Karaman’ın ilişkisi, ortak bir dünüre sahip olmakla mı kısıtlı ve tüm bu adı geçenler birbirini yeni mi tanıdı?
Elbette değil.

Haftalar, hatta aylardır bir gazeteci Tayyip Erdoğan ile Zahid Akman, Zekeriya Karaman ve Kanal 7 arasındaki ilişkiyi, bu ilişkinin ne kadar eski olduğunu, bir anısını aktararak yazıyor… Ama herkes kulağının üzerine yatmakta. Söz konusu gazeteci Sabahattin Önkibar. Tanıklığının önemi, bir zamanlar ’sağ’ kesimle çok yakın ilişkiler içinde bulunmasından kaynaklanıyor. Yakınlığı o derecede ki, Melih Gökçek kendisine ‘Sebo’ diye hitap etmekte. Sabahattin Önkibar’ın (Sebo’nun) ilk kez 3 Ocak 2008′de yazdığı, 4 Eylül 2008′de de yinelediği anıyı okuyalım :

Yıl 1993.O yıllarda RP mebusu olan Melih Gökçek arar ve aramızda şu diyalog geçer:
- Sebo, Tayyip Erdoğan’ı tanıyor musun? Partimizin İstanbul İl Başkanı.
— Tanırım hemşerimdir. Niçin sordun?
—Ya kendisi yarın Ankara’ya geliyor. Bir özel TV kurma konusu var. Sen TGRT’nin kuruluşundan tecrübelisin, sana bazı teknik sorular soracaklar. Öğlen yemekte beraber olabilir miyiz ?’
— Elbete oluruz, ama Tayyip bey Ankara’ya misafir geliyor, ayıp olur, davet sahibi ben olayım. Yarın öğle için Büyük Ankara Oteli’nde yer ayırtıyorum.
—Tamam Sebo, yarın öğlen buluşuyoruz.’

Yemekte buluştuk… Yemekte o güne kadar görmediğim ve tanımadığım Tayyip beyin asistanları tavırlı iki isim de var. Peki, kim midir bunlar? Zekeriya Karaman ile Zahit Akman. Bugün bunlardan biri Türkiye’nin en önemli TV kanallarından birinin (Kanal 7) sahibi, diğeri de Türkiye adına TV’lerin devlet komiseri. Tam burada duralım ve soralım: Zekeriya bey, bugün değeri yüzlerce milyon dolar olan ve o günün şartlarında kuruluşu da abartısız 200 milyon civarı kaynak gerektiren bu TV’ye söyler misiniz hangi kaynakla sahip oldunuz?

Evet, kamu adına, inanç adına, ahlak adına, vicdan adına soruyorum bu parayı nereden buldunuz? Siz ki Kanal 7 öncesinde maaşla çalışan sıradan bir insandınız. Piyango mu çıktı, define mi buldunuz, nereden geldi bu paralar?
Sebo’nun ‘ Nereden geldi bu paralar? ‘ sorusu Almanya’daki yargılama ile bir ölçüde yanıt bulmuş oluyor. Şimdi şu soru açıkta; Kanal 7′yi kurup yönetecek olanların, Zekeriya Karaman ile Zahid Akman’ın önüne düşüp iş takip eden Erdoğan bu çarkın neresindeydi?

Bu konu kapatılacaktır. Sebo’nun tanıklığı da duymazdan gelinecektir. Ama sizin haberiniz olsun.

Tarih: 25 Mayıs 2006. Yer: İstanbul Atatürk Havaalanı kargo bölümü.

Yangın çıkar. Önce yangının elektrik kısa devresinden çıktığı söylenir. İstanbul Vali Yardımcısı Vedat Müftüoğlu, HAVAŞ’ın kullandığı kargo bölümünde, kaynak yapımı sırasında sıçrayan kıvılcım nedeniyle çıktığını açıklar. HAVAŞ kendisine ait kargo bölümünde çıktığını yalanlar.

Kargo depolarında bulunan kimyasal/nükleer maddelerden çıktığı da öne sürülür, görgü tanıklarından patlama gördüğünü söyleyenler de olur. Çıkış sebebi ve noktası konusunda ‘rivayet muhtelif’ olmakla birlikte ortada ciddi bir yangın vardır. İstanbul İtfaiyesi külliyen su olur havaalanına akar. Söndürme uçakları 180 sorti yapar.

Milletvekili ortağı da var.

İstanbul Altın Rafinerisi (İAR) Yönetim Kurulu Başkanı Ömer Halaç, Atatürk Havalimanı`ndaki yanan kargo terminalinde Amerika ve başka ülkelere gönderilmek üzere çok miktarda işlenmiş altın, 400 kilogram gümüş ve bir kasada uluslararası banka işlemlerinde kullanılmak üzere yaklaşık 14 milyon Dolar civarında para bulunduğunu söyler.

Halaç’ın beyanına göre; Yangından hemen önce, Atasay Kuyumculuk 2.5 milyon Dolar değerinde altının kargodan giriş işlemlerini yaptırmıştır. Erimiş olması ihtimali vardır ama Atasay altınları sigorta kapsamındadır. Ancak Atasay`dan bir yetkili, ‘Yurtdışından gelen bir miktar altınımızı kargodan çekmiştik’ der. 400 kilogram gümüş de Sistem Lojistik`in kargo binasında erimiştir.

Ömer Halaç, 1996 yılında devlet tarafından kurulan İstanbul Altın Rafinerisi AŞ`nin (İAR) çoğunluk hissesini 2002 yılında satın alan altın sektörünün ‘altın çocuğu’, lideridir. İstanbul Altın Borsası, Hazine Müsteşarlığı ve Vakıfbank`ın da ortak olduğu İstanbul Altın Rafinerisi`nin yüzde 99 hissesi Halaç`a aittir (Hatırlatma: Deniz Feneri’ne gemi alımı için 1,7 Euro krediyi de Vakıfbank vermişti. Zekeriya

Karaman Vakıfbank Şube Müdürlüğü’nden emekli. Deniz Feneri davasında Vakıfbank çok önemli. İstanbul Belediyesi de parasını Vakıfbank’ta tutuyor)..

Efendim, altın sektörünün iplerini elinde tutan Ömer Halaç’ın en büyük arzusu Afrika’daki altını çıkartıp, ham altını rafine etmektir…Bu bilgiyi de koyun kenara. Bugünlerde Sayın Kılıçdaroğlu’nun (Y.N. Herkese ‘Sayın’ diyemediğimin farkındasın değil mi Aziz&Azize okur!) Başvekil’e ‘Tanıyor musun, oğlunun iş ortağı’ dediği Ekrem Tosun, Cihan Kamer’in mali müşaviri. Cihan Kamer Atasay ve Atagold Kuyumculuk’un sahibi . Atagold’un yüzde 50 hissesi Başvekil’in mahdumu Bilal ve zevcesi Sema Erdoğan’a ait. Cihan Kamer Başvekil’in yurtdışı gezilerinde yanından ayırmadığı, ‘yakın dostu’. Adalet ve Kalkınma Partisi hükümetinin, 1 Ağustos 2004′te KDV yasasını değiştirip, elmas, pırlanta, yakut, zümrüt, topaz, safir, gibi değerli taşların KDV’sini yüzde 18′den sıfıra indirmesiyle kalkınan kuyumculardan.

İlaç, makarna, ekmek, simit alırken ödediğimiz KDV’yi altına, pırlantaya, elmasa ödemeyenlerden. Başvekil’in mahdumlarına düğünde takılan altınlar mutlaka Cihan Kamer’in Atasay Kuyumculuk’undan satın alınıyor. Daha sonra Başvekil bu altınları Atasay’da bozduruyor. Cihan Kamer, ‘Başbakan’ın kuyumcusu’ ya da ‘gayrı resmi ekonomik danışmanı’ olarak tanınıyor. Recep Bey ve çocuklarının ‘portföyünü’ o yönetiyor.

Yani, Cihan Kamer Recep Bey’in mali müşaviri, Ekrem Tosun da Cihan Kamer’in. Ekrem Tosun’un, Güneydoğu’daki yeraltı madenlerinin yağmalanmasında, altın, çinko, bakır, krom vs. nin yabancı şirketlere ve din tüccarlarına devredilmesinde çok önemli rolü var.

Milletvekili ortağı da var

Başvekil Recep Bey “Son günlerde Sayın Kılıçdaroğlu şahsımın ismini zikrederek kamuoyunda esrarengiz bir hava yaratmaya çalışmaktadır” diyor ya, Kılıçdaroğlu’nun birşey eklemesine gerek yok, olaylara, bağlantılara zoom yapınca herşey esrarengiz bir hal alıyor. Mesela, “Havaalanı yangınından hemen önce Atasay altın getirmişti” diyen, altın sektörünün lideri Ömer Halaç, tam da

Afrika ülkelerinde altın çıkartmak üzereyken, oradan getirilecek ham altını rafine edecek çalışmalar yaparken 38 yaşında, İstanbul’da bir hastanede küt diye sıtmadan ölüyor (Mayıs 2008). Halaç’ın ailesi ‘teşhiste gecikme’ nedeniyle hastaneye 12 milyon YTL tazminat davası açıyor..

Koç Allianz, havaalanı yangınından zarar gören 55 müşterisine milyonlarca YTL sigorta ödemesini yapıyor, fakat Koç da konuyu yargıya taşıyor. Yeraltı dedik, maden dedik… Az daha geri gidip filmi 2005 yılına saralım. Cihan Kamer, Güney Afrika’da ‘karbon’ çıkartma işine de soyunuyor. Ahaliden ‘elmas’ın saf karbon olduğunu bilen çıkabilir düşüncesiyle, ‘Elmas yok, sırf kömür işi’ diyor. Cihan Kamer’in Güney Afrika’daki ortağı Sumo Colliery S.A şirketinin Genel Müdürü Vuslat Bayoğlu. 2005 yılında Güney Afrika’ya giden Başvekil Recep Bey onuruna Johannesburg’ daki Fethullah Gülen okulunda verilen davette, kömür madeni işleten, Cihan Kamer’in ortağı Vuslat Bayoğlu da var. Sumo Colliery firması 360 Dolar sermaye ile kurdurtulmuş ve daha sonra Melih Gökçek’in Vakıfbank Genel Müdürü’ne kurdurduğu VAK-BEL’e kömür satmış bir şirket.

Ankara Büyükşehir Belediyesi, Sumo’dan kömür ithali için önce VAK-BEL’i, daha sonra Cayman Adaları’nda, 10 bin Dolar sermayeli Black Diamond adlı bir şirket kuruyor. Black Diamond, Sumo’dan aldığı kömürü üzerine kâr payı koyarak VAK-BEL’e satıyor. Cayman Adaları, vergi kaçıranların gizli offshore hesaplarının bulunduğu cennetlerden. Milliyet yazarı Serpil Yılmaz, 3 Mart 2005 tarihli yazısında diyor ki; “Terör uzmanı Ali Köknar, “PKK’nin Güney Afrika Cumhuriyeti’ ndeki İlişkileri” raporunda VAK-BEL’den bahsediyor: Türkiye’ye silah ambargosu uygulayan Güney Afrika ile ilişkiler kötüydü.1998′de Melih Gökçek’in daveti üzerine Pretoria kentinin Belediye Başkanı Joyce Ngele Ankara’ya geldi.. Ankara Belediyesi’ne bağlı Belko’nun, Güney Afrikalı bazı aracılara fahiş komisyonlar ödeyerek, milyonlarca dolarlık kömür aldığı göz önünde bulundurulursa, maksat kolayca anlaşılır.”

Başvekil Recep Bey’in yakınındaki işadamları, Türkiye kesmeyip Afrika’daki altın, elmas, bakır, krom, kömür madenlerini de hallaç pamuğu gibi atar, bir yandan Afrika, Cayman Adaları üzerinden belediyeleri soyarken, 2008 yılında Dışişleri Bakanlığı ‘2009 yılı sonuna kadar Afrika’daki 15 ülkede diplomatik misyon açmaya’ karar veriyor. Cihan Kamer diyorsun, hamisi Başvekil Recep Bey. Ekrem Tosun diyorsun Recep Bey’in mahdumunun iş ortağı. Vakıfbank diyorsun, Recep Bey’in partisinin fena halde batağa saplandığı Deniz Feneri’nin sponsor/aracı bankası.

Melih Gökçek desen hâkeza, arkasında kapı gibi Recep Bey. Güney Afrika’da çıkarttığı kömürü Ankara Belediyesi’ne fahiş fiyata satan da, ‘Elmas değil kömür ithal edeceğim’ diyen de, şu an altın piyasasını elinde tutan da, Fetullah da, PKK da hepsi elele bir çember olmuş, çemberin merkezinde Adalet ve Kalkınma Partisi.

Eylül ayında Safile Usul “Dün içime birden Kemal Kılıçdaroğlu’nun korunması gerektiği hissi geldi” yazdığında “Yok canım sen de…” diye düşünmüştüm. Sayın Kılıçdaroğlu’nun can güvenliği konusunda artık ben de fena halde endişeliyim.Umarı m her türlü fiziki güvenliği sağlanmıştır. Hiçbirimiz Akepe’nin yaptığı hakkında, ne bilmediğimizi henüz bilmiyoruz. Sayın Kılıçdaroğlu tek başına, ilmek ilmek söküyor. Şaban Dişli’yle Mir Dencır’da kolları sökmüştü. Şimdi belden çekti ipliği, yukarı doğru çıkıyor.

Milletvekili ortağı da var